Verplichtingen roepen meestal geen warme gevoelens op. We zijn liever vrij en los van plichten. Is de plicht tot leren eigenlijk wel zinvol? Leven is leren. Daar is geen opgelegde plicht voor nodig. Leren is een proces dat natuurlijk op gang komt, met het doel je staande te houden in de wereld. Vroeger moest dat met pijl en boog, tegenwoordig moet je daarvoor kunnen lezen en schrijven, met computers kunnen omgaan en sociale vaardigheden hebben.

Onze samenleving heeft zich door de eeuwen heen ontwikkeld tot een complexe samenleving waarin de moderne mens tal van intellectuele hulpmiddelen heeft leren gebruiken. Met informatie omgaan is daarbij van strategisch belang geworden. Kenden we eerder de kloof tussen arm en rijk, tegenwoordig vormt de kloof tussen hen die kennis bezitten en hen die van kennis verstoken blijven de grootste bedreiging voor de samenleving.

Zonder de genoemde kennis en vaardigheden lopen mensen het risico om in een sociaal isolement terecht te komen. We zijn het er als samenleving over eens dat dit onwenselijk is. Daarom is er een plicht tot leren, die inhoudt dat jongeren kennis en vaardigheden opdoen om met informatie om te gaan. De wet zegt het ook duidelijk: iedereen moet leren!

Maar hoe zien we erop toe dat jongeren deze leerplicht ook nakomen? Dat toezicht is een sluitstuk van de Leerplichtwet. Het begin ligt bij hen die verantwoordelijk zijn voor opvoeding en scholing. Hierin hebben ouders, opvoeders en het onderwijsveld primaire verantwoordelijkheden. Overheden, ook plaatselijke, kunnen en mogen daarom het toezicht op de leerplicht niet los van ouders en onderwijsveld vormgeven.

De samenwerkende gemeenten in het Westelijk Weidegebied zijn ervan overtuigd dat leerplichtontduiking terug te dringen is met een consequente en gecoördineerde aanpak. Het gaat ons erom dat jongeren een startkwalificatie bereiken. Te vroeg stoppen met leren leidt later tot hiaten in kennis en vaardigheden en die kunnen leiden tot individuele problemen en tot maatschappelijke schade. Een katholieke kostschool aan de Connecticut-rivier in Amerika heeft als motto It is better to build boys than to mend men: voorkomen is daarom beter dan genezen. Op deze website leest u hoe wij het gewenste preventieve beleid invullen en zo nodig handhaven voor hen voor wie leren geen vanzelfsprekende route tot geluk is.

Het logo van het RMC Westelijk Weidegebied Utrecht

Het logo van onze website en ons samenwerkingsverband is een zwarte studentenbaret met een rood kwastje, met blauwe letters en een staande balk. Waarom hebben wij hiervoor gekozen?

Wereldwijd wordt de studentenbaret geassocieerd met het behalen van een diploma. Een diploma als bekroning van het volgen van een opleiding: het doel van het onderwijsbeleid. De Engelse benaming voor een studentenbaret is een mortarboard. De mortarboard is ook een gereedschap van de metselaar, de plank (board) waarop het cement (mortar) wordt gedragen. Vanwege deze dubbele betekenis hebben wij gekozen voor de mortarboard als logo: van school (de baret als attribuut) naar werk (het plankje als gereedschap).

De kleuren en de staande balk staan voor een typisch Nederlands fenomeen: het uithangen van de vlag met als wimpel een rugzak of schooltas.